ڪتاب آن لائن، هوم

شاعريءَ جا ڪتاب  

ليکڪ متعلق
شايع ٿيل ڪتاب 
آن لائن ٿيل ڪتاب
ايندڙ ڪتاب
رابطو
 
   

 سٽاءُ

   

 فني ڄاڻ

   

ارپنا   

   

ليمو پاڻي   

   

پيش لفظ  

   

شاعري  

   

ڀاڱو پهريون

   

توسان هڪ پل ملڻ جي خاطر،

   

بڻيا حاڪم ڏنگا هوندا،

   

هو سوچ سمجهه ۾ سارو هو،

   

لکيل جو آ تنهنجي مستڪ تي،

   

ڳالهائڻ جا سهڻا آهن،

   

زال مڙس پڻ لڳن اڪيلا،

   

گدامڙي ڄڀ، پاڻي پاڻي،

   

اکه جئن اکه سان ٿي ٽڪرائي،

   

گرمي پگهر ۽ ڪپڙا تَرِ تَرِ،

   

جهُرڻَنِ جي ڦوهارَ ڏسو،

   

مَنُ مونکي ڀٽڪائي ڇو ٿو،

   

جهرڪين جا هي جهُنڊَ وَڻَنِ ٿا،

   

دِلِ تنهنجي منهنجي هِڪَ آ،

   

آتنڪوادي سڀ دل وارا،

   

ايڏو وڏو رِڌُنِ جو ڌَڻُ،

   

تڪڙو تڪڙو هَليِ وَئي آ،

 

 

شاهوڪار جي سڀ ساري آ،

   

سهاڻا سهڻا ساوا ساوا،

   

دنيا ساري هَلُ هَلُ آهي،

   

شبنم شبنم، ڪِرِڻا ڪِرِڻا،

   

مورک روپ گهڻا بدلائي،

   

نه مان ياري ڦٽائينڊس،

   

جئه   جئه  جا  ئي  نعرا

   

گوليون باهيون، بم ڌڙاڪا،

   

سائين جو سمجهايل آهيان،

   

روز شام جو گڏجون ٿا،

   

ڏسو  ڪيڏو  نه  هو  سهڻو  لڳي  ٿو،

 

 

جڳ ۾ رهندي ٿيو مونکي آڀاس آ،

 

 

وڻي آفتن جي ٿي هر ذات مونکي،

 

 

سانڍي جان ٿا بدليو رَنگَ،

 

 

رات سڄي آ سُکَه سان گُذري،

 

 

وديش ۾ جيڪي ڪمائڻ وَڃن ٿا،

 

 

لڳي موت جي ننڊ ۾ ڪو سُتلُ آ،

 

 

اسان کي ڪڏهن سَچُ چوڻ ڪو نه آيو،

 

 

نه سواسن سان گڏجي، ڪا خوشبوُ رهي ٿي،

 

 

چڱن جي سنگت مان ٿي پڙپي چڱائي،

   

ڀاڱو ٻيو  

   

اُڀ گجندو پو ڀلا ڇا ؟

   

گوڙ مچائي ڪڪر وَسَنِ ٿا،

   

وڪارن جو راوڻ، جلائي ته ڏس،

   

هوائن کي فضائن کي،

   

قدم سنڀالي جيڪي هلندا،

   

رُڳو جهُرِ جهُرِ لَڳائي ٿو،

   

خَطُ اهو تو مُڪو مُڪو،

   

بڻي زندگي آ فسانو فسانو،

   

چيئه ٿي، ساهاڻي، حقيقت لڳي ٿي،

   

ڏسي شوخ نظرون ڊڄي ٿو وڃان مان،

   

جڏهن به دلبر ياد اچي ٿو،

   

جتان ٿئي ٿي اُلفت اُلفت،

   

آهه ڀرسو ساه تي ڪهڙو،

   

وٽ جلي ٿي، ميڻ رُئي ٿي،

   

مُرِڪ چين تي آيو مزو ٿي،

   

پئسي پويان ئي ڊُڪ ڊوڙ،

   

ڪجو  معاف يارو مان لاچارُ آهيان،

   

مون ڳالهه چوڻ ٿي گهُري ڪِٿي،

   

اڳيان نه تنهنجي ڪڇندو آهيان،

   

هوءَ ائن مرڪي ٿي ڳالهائي،

   

مونکي هوءَ ڏاڍي وڻي ٿي،

   

سڪ سچي دل ۾ رکون جي،

   

اکه ملائي گهُوري ڏوراپو ڏنائون،

   

لاوارث جي رُلنديون هونديون،

   

زالون روزيءَ لاءِ وڃن ٿيون،

   

ڏني جي دل اٿم دِلبر،

   

 جَڳَه ۾ منهنجو ڪوئي ناهي،

   

سڏ به موٽي آيو آهي،

   

اُهي جي هٿ وَڌائن ٿا،

   

قدم کي قدم سان مِلائي هلو،

   

ڇڏيندا اِهي گره ڌرتي ڏَڪائي،

   

مُرسڊ جن کي مليو نه آهي،

   

ڪَسُ کائن ۾ رَسُ آ دلبر،

   

منهنجي اُلفت، تنهنجي نِفَرت،

   

سچو پيارُ پائي، جئَڻ تي به دِلِ ٿي،

   

چِٽي پاڻ کي گهر مان ڏکجي ٿا نڪرون،

   

ڀاڱو ٽيون  

   

پاڻ کي دوست بي نقاب نه ڇَڏِ،

   

ڳوٺ ڪنهن ڪنهن ۾ رهن ٿا اڙٻنگه،

   

پيارُ ته تون ڀي، گهڻو ڪرين ٿِي،

   

آهين تون سهڻي حوُر پَريِ،

   

جوڀن سونهن سُڳنڌ سُرهاڻِ،

   

ووٽ ديش جا ماڻهو ڏيندا،  

   

قسم به ڪوڙا کڻندو آهيان،

   

لڳائن ڄَڻُ بي زبان ٿو مان،

   

جواني ڀنڀلائي ٿي،

   

ماءُ جي ٿَڃُ جي پيتي آهي،

   

سنڌ، ڌرتيءَ لاءِ، سڪندو آهيان،

   

ويو سيارو، ويو سيارو،

   

ماٺِ بڻِي ٿِي ماٺِ نهاري،

   

پل ۾ پراوا، پنهنجا بڻجن،

   

مست جواني آهه شَرارَتَ،

   

اَڄُ گهاٽا بادل ڏِسجَنِ ٿا،

   

زماني ۾ جڏهن ويچاربو ڪُجُهه

   

روز ڌامڪو سرحد تي آ،

   

ڇو نه ٿا ڪوڙ، سچ کي سمجهون،

   

رات ڏينهن مان سفر ڪيان ٿو،

   

سونهن ڪنهن جي ڏسي نظر بڻجون،

   

ڪُس ڪورٽ ۾ ڳالهه ٿوريءَ تان،

   

پرايون پچارون، چڱيون ڪين آهن،

   

چڱو ناهه يارو، رُڳو ڪجهه وٺڻَ ۾،

   

چکيم ديسي داروُن نشو ڪين جهڙو،

   

اَسان سُرڳُ هِتِ هُتِ، بَڻائڻ گُهرون ٿا،

   

ڪاڻي کي ڪاڻو پڻ ڪٿي ٿا چئون.

   

اَسان سُرڳُ هِتِ هُتِ، بَڻائڻ گُهرون ٿا،

   

سِجَ جو ڪم رڳو سَفَر آهي،

   

ڳالهه تنهنجي مَڄي وڃان شايَدِ،

   

وڪيلن کي هوُ، برغلائي سگهن ٿا،

   

زالن سامهون جهُڪندا آهن، مڙد مَڄوُ ٿي هلندا آهن.

   

چنبڙي ويٺا ائن گڏجي،

   

ڪوڙ کي اَڄُ وڏو جِگرِ آهي،

   

ڀلا ڪوئي لُچَ کي به ڇا ٿو چوي،

     

 

     
 
ڪڏهن به اچين آن لائن، ڊائون لوڊ ڪريو
ڪڏهن به اچين آن لائن پرنٽ ڪريو 
حصو پهريون
حصو ٻيون
حصو ٽيون

ڪڏهن به اچين، آن لائن طلب ڪريو  

 
 
 
 

 
   

 

 

 

< مٿي وڃون >--< پهريون صفحو>--< سائٽ ميپ >