سپون دل جي دريا جون

ڀاڱو ٽيون

47

ڏٺـــــي جي اوهان آ، محبت اسان جي،

ڏسڻ جهڙي هوندي آ نفرت اسان جي !

قـــــــــدم ٻــــه وڌايو اوهـان ۽ اسان چار-

وڌي دوســــــتي، آهه حسرت اسان جي!

هلي جيڪو جيئن، ائين انهيءَ سان هلون ٿا،

رهـــــــــي ائين يـــــــگن کان، آ، فــــطرت اسان جي !

اســـــــان کــــي ڀروســــو ته بازن تي آهي،

ٿي چانديءَ مثل چمڪي برڪت اسان جي !

لڙائي نه چاهيون مگـــر امن چــــاهيون-

تڏهن جڳ ۾ پر سڌ شجاعت اسان جي!

گــلن سان محبت ۽ ڪنڊن سان ياري-

دکـــن ۽ سکـــــن ســـان آ رغبت اسانجي!

48

پيــــهي انــــــدر لـــــوچـــڻ اؤکو،

ســـچ- طوفان کي روڪڻ اؤکو!

وقــــــت آ ڏکـــــيو ويندو گذري

ســـکه گـــهڙين لئه ترســــڻ اوکو!

مـــايا مـــــوهه ۾ وقــــت گذاري-

بار پـــــاپ جـــــو ڍوئڻ اؤکــــــــو!

اونـــــدهه ۾ جــو هٿوڙاڙيون هڻي،

ستــــــگر سمـــرڻ تي سـوچڻ اؤکو!

گهـرجون گهــــٽائي، وڃ سکه پائي،

مـــــن تي ضــــــابطـو ڪرڻ اؤکو!

ڀيـــــــد شــــبد جـــــو ن آ ڄاتو-

ناهــــه انهــــيءَ لئــه درشــــن اؤکو!

49

ڪــريون غــم اسان ڇو، پهڻ جي ٻڏي ويا!

ٻــــڌل تن سان اُف! ڦوُل پارا ٻڏي ويا!

رٺـــــا زال ۽ مـــــڙس، در بــــدر ٿيا ٻار،

طلاق تي عـورت جا ڪنارا ٻڏي ويا!

ٿين روز ڪيڏا بلاتڪار جا ڪيس،

ٻــــڌي ســـــي گـويا، شرم وارا ٻڏي ويا!

ٿيـن ريل جا حــــادثا، هـــــتڙي اڪثر،

لڳــــي ٿـــــو تــــه اخلاق وارا ٻڏي ويا!

سيـــــاســت ســــياهيءَ ۾، ايڏو ٻڏل آ-

نئين پيڙهيءَ جا، اُمنگه سارا ٻڏي ويا!

رهـــــيو آ ٻـــــڍاپو ته، بيـــوس سدائين،

جـــــواني ســــــندا سڀ نظارا ٻڏي ويا!

50

عشـق ۾ کاڌي چوٽ هن ڪائي-

شاعـــري هو تڏهن پيو ٿو ڪري !

ڏاڍ جــــــــو زور آ چــــــــــــــوڌاري،

هــــــــن ســـــــنسار ۾ پاڻي ٿو ٻري!

آ حقيقــــــت ته سرڳ ۽ نرڳ ڀي-

آهه هت ئي ”جو پوکي سو ٿو لڻي!“

آ وشـــــواس جـــــــن جـــو پرڀوءَ ۾-

تــــــن کي ايشور ڇڏي ٿو خود اڏي!

آســـــرو آ رب جو سڀ ڪنهن کي،

آهـــه صـــدق سچو ته کانو ٿو ملي!

خود ختم ڪر ”خودي“ کي تون پيارا،

خـــــود خــــــدا آتما ٿي ٿو وڃي!

51

پـــــرينءَ پار جـــــي مـــــــڙئي مــٺائي-

تڏهن ئي سُتــــي ڪــــوڙي راس آئي!

اسان ســـــڀ ئي ڪــــٺ پتليون ته آهيون،

وڻيس جئن، ٿو پرڀو اسان کي هلائي!

ڪرم ڪر نه ڦل جي اڇا آهي ڪرڻي،

اها گيتا جي سکيا جڳت کي اهائي!

ٿــــو اڀمـــان ماري، جياري ٿي نمرتا،

سچـــــي راهه ڀڳــــــوان رام آ، بـتائي-

ڪجي ست ڪرم جي دکي ڪين رهبو،

کــــن ۾ جـــو سکه جي ملي روشـنائي!

رکــــون ڇـــــو ٻيــن لئه مَنَنِ ۾ ٻيائي،

ســـــڀن ۾ ته پــــرڀوءَ جــو ئي نور آهي.

52

ڀٽـــڪـــيا سين ٻاهــــر ڪيڏو، سکه ڪِٿِ نظر نه آيو،

گهر جي اندر ئي ڏٺو الوڪـــڪ سکه جو سايو.

آڪـــاش سڄي ۾ پکي وقت اُڏاميو ڪــــيڏو!

نيــــٺ اچـــــي پنهـنجو مٿو آکيري ۾ لــڪايو.

چـــــون ســـياڻا ”پنهـنجي ۾ هٿ ٻئي ۾ اکيون“،

تنهن کان ڇـــــو نه ٿا پريتــــم سان پريت نڀايو؟

ســـــچ جـــي ڪمائي، محنت جاکوڙ گهري ٿي،

هينئر کان هٿن کي، سنگهرش تي خوب هيرايو!

وقــــت اٿيــــئي ڄڻ وير، سمـــنڊ مان آئي ويئي،

ويــــل ويل نه موٽندي، ڪر پل پل تون سجايو!

جيــــون ڀـــــي آهي کيــــل، گهڙيءَ پل جو ئي،

ڌن ڌن ڀـــــــاڳ انـــــهن جـــا، جن آسڦل بڻايو!

53

اچــــــــي آزمـــــائي، اچــــــــي آزمـــــــائي-

اسان جي ڪــــو همـــــٿ اچــــي آزمائي!

اسان نهـــــرو گانـــــڌي بڻــي جي ٿا ڄاڻون،

ٻــــــڌي جــڳ سڀاش جي به گجگوڙ آهي!

همـــايله جيـــــان ٿي رهـــــون ٿا اٽل سڀ،

سگـــــهيا ڪـــــين دشـــــمن اِرادو مٽائي!

ٿيون ڪاهون صدين کان ڀارت تي آهن-

اڃان تائين دشـــــمن پيـــــــو چوٽون کائي!

وڻي خوب آڪـاش ۾ ســـــئر جو سفر ٿو،

پئـــــي چنــــــڊ تي دنيا پــــرڪرما لڳائي!

صحيح آ، نه چاهيون ڪرڻ جنگه ڪنهن سان،

مـــگر امن خاطر سگهون جنگه سان نڀائي!

مــــٽائڻ جـــي چاهي ڪو هستي اسانجي،

وڌي اُن جــــــي ئي ڇڏجي هستي مٽائي-

54

ڇــــــڏي ڌرم کي، اڌرم ڏي قـــــدم وڌايون ٿا

تڏهن به پاڻ کـي، ماڻهـــــو شـــــاندار سڏايون ٿا!

”گهرجي مرغي دال برابر“ نعرو هڻون فخر سان،

نڪري ٻاهر گهر کان، نظــــرون غـــــير سان مــــلايون ٿا!

صحيح راهه تياڳـــي رڳو پاڻـــــي پيا ولــــوڙيون،

باهه لڳل گهرجي اندر، وسائڻ ٻاهر چاهيون ٿا!

ڪيون قدر نه پنهنجن جو، ڀلايون ڀال تن جا،

پــــراوا پنهــــنجا ڪري، ڪي رشتا بڻايون ٿا!

شرم ٿيو ڪٿ وڃي آ گم، مرم ويو مرڪ جو رُسي،

ڏيـــــئي دوکو دنــــيا کي چريـــتروان سڏايون ٿا!

خام خيالن ۾محوئي، وسريو سيرت کي سنوارڻ،

ڏسي صرف سهڻي صورت، تنهن کي پڏايون ٿا.

55

سنڌيءَ سان هرڪو پيار ڪري،

سنــــڌي پنـــهنجو آڪارُ گهري!

گهــــٽ ۾ گـــــهٽ گهر ۾ سنڌي ٻوليو،

سنڌيت جـــــو ائين اظــــهار ٿئي !

نردوش، صدف جنهن قــــــوم ۾ آهن،

تنهن سان هر ڪو وفادار رهـي!

ڀـــــــاشا سنسڪـــرتي قائــــم آ-

ڪـــــڏهن نه سو جنسار جُهڙي!

ٻارن کي ســـنڌيءَ ۾ لولـــي ڏيـو،

سنــــڌيءَ جــــو جئن سنسار رهي!

”مـــــوهن جـــو دڙو“ ورثـــــو آهي-

تنهــــن سان هر ڪو وفادار بڻي!

پــــرڀو ته وســــي ٿــــــو هر دل ۾-

مِٺل، ســـوئي تارڻ هــــار ٿـــــئي!

1.      ڀڳوان نردوش

 2.       شريڪانت صدف 

 3: ڀارت جا برک ۽ اعليٰ شاعر

56

وڇــــوڙي جــــو غـــــم نهــــوڙي نئي ٿو،

ٿي فرحت اچـــي يار جــــي خــــطن مان!

ڏــسون گُلَ ٽڙيل باغ ۾ ڪيڏا اسين ٿا!

اچي خوشـبوءَ خـــــاص گلابي گلن مان!

ٿي آدمــــشماري وڌي مـــــلڪ ۾ تيز-

وڃي ڪئن ڪا هِتِ، غريبي وطن مان!

اٽـــل قائـــــدا ٿي، قـــــدرت جــا سڀيئي،

ويــــو وشواس ناهـــــي، صوفي متن مان!

ڪــــري خوف مــحنت هتي ماڻهو ٿو هر ڪو-

اچي خاص خوشبوءَ مزدور جي يتن مان!

لڳن ڪوڙا ڀل پــيا، مـــــثل سون جي ئي،

اچي خاص چمڪ مهــانڊن سچن مان!

57

ســــکن ۾ ســـــدا ســـــاٿ ڏيندا وڃن ٿا،

دکــن ۾ مگــــر دور ڇــــو هـــــو ڀڄن ٿا؟

ڏسو ماڻهو ڪيڏا عجب سندا جڳ ۾،

اهـــــي نقــــلي ڀي سڀيئي اصلي لڳن ٿا!

ڌرم جا وڌي ويـــــڇا مـــــاڻهن ۾ ويا جي-

اڃان ڀي سي يارو، گهٽن جي نه ڪن ٿا!

ڪي ماڻهو ڪنڊن جان چنڀن ٿا، مگر ڪي-

گــــلن جيـــــان خوشــــــبوءِ ائين ڏين ٿا!

سچي آدميءَ جي ٿــــــئي مـــــرڪ پڌري،

اگر ڪوڙا مرڪن ته پڪڙجي پون ٿا!

سچو چڙهي سوريءَ فقط هــڪ ئي ڀيرو-

مگر ڪوڙا سوريءَ تي چڙهندا رهن ٿا!

58

ساهـــس سان سڀ قدم کي وڌايون،

تتــــــيءَ ٿڌيءَ منزل ڏي ڪاهيون!

رڪـــــجي وهـــڻ ته ڪــــمزوري آ،

هلــــندا رهـــــون ته منــــــزل پــايون-

آزاد مــــلــــڪ جـــــــا رهـــــــــواسي،

امن ســـــان ئي رهــــڻ ٿـــا چاهـــــيون.

ترقـــــيءَ ڏي وک وڌنــدي رهــــندي،

بـــــــک بيـــــڪاري شـــــال هٽايون.

اســـــان ئي گـــــانڌي، اسان ئي سڀاش،

ڪيئن به پنهنجي وطن کي چاهيون.

تڪـــــنيڪيءَ ۾ قــــــدم وڌايـــــــو،

جـــــــــڳه ســـــاري ۾ نام ڪــمايون

59

اُٿن شــــال جــــــذبا سُتلَ زندگــيءَ ۾،

اچي ڪا نئـــــين سِرِ اُٿل زندگيءَ ۾!

اچـــــن ياد ڇــــا لاءِ، گذريــــــل زمانا؟

ٿئي حال سرهو، ڦــــٽل زنـــــدگيءَ ۾!

رســــي چـــنڊ تي مــون مقام هو اڏيو،

هئو جوش ڪـــيڏو، متل زندگيءَ ۾.

حــــياتيءَ ۾ پــــاتو گهـڻو ۽ وڃايو ڀي،

بچي آس آهـــي بچـــيل زنـــــدگيءَ ۾!

ڪرم ۾ سدائين آ وشواس منهنجو،

وري ڀــــاڳ کلــندو ستل زندگيءَ ۾ !

رهي مهر مـــــونتي ســـــدا پرڀوءَ جي،

بخشيــــش طـــور ئي ورتل زندگيءَ ۾!

60

پــــن پـــــن پـــــپر جـــــو لرزي ٿو،

شانـــــت سنگــــيت ئــــي لڳي ٿو!

ٿڏي ٿــڌي آ نــــم جــــي هــــــوا،

منجـــهند جو سمهڻ ته وڻي ٿــــو!

وئــــــي راز ســـــڀ چــــــورائـــي-

جهونڪوهوا جو جي اچـــي ٿــو!

شانـــــت اڪـــــيلــو ســمــــنڊ آ،

ڇا منصوبا ڪـــي سٽــــــي ٿــو!

پوي ڪـــــلي ڀــــي گل بڻــجي،

ڪو ماڪ ڦڙو جي ڪري ٿو!

چــــڪور چــــريو چــــنڊ تـــي آ،

تڏهن مـلڻ اُن ســــان وڃـــــي ٿو!

ڪُٽيءَ ڪٽوري ڪيس چريو-

مجــــنون لئـــــلا تي مـــــري ٿـــو!

61

اچي ڪين طوفان ها، پڪ ڪنارا ملن ها،

ويــــا جـــــي ڇــٽي، سي سهارا ملن ها!

فقـط ڪي قــدم ئي هئي دور منزل-

”وڃـــي پاءِ مـــــنزل، اشـــــارا مـــلن ها!

ڏجي ڏوهه ڪوڙو ڀلا هِنَ يا هُنَ کــي،

اگــر  ڀــــاڳ پنهنــــجا ڀلارا ملـــن ها!

هئـــو پــــاڻ ڪــيڏو پتوڙيواسان ڀي-

ڏســـــڻ لاءِ سهــــڻا نــظــــارا ملــــن ها!

سجايون ها جيڪر ستارن جي محفل،

آگـــــر راهــــه ۾ ســــاٿ وارا مـــلن ها!

ٿئي خــوش هــــا ”ٺارو“ اگر زندگيءَ ۾،

ڀلي ڪجــــهه، خوشـــــيءَ جــــا ڏهاڙا ملن ها!